ایران سرای امیدم

زآسمان قشنگت ،

شبانگاه ستاره بچیدم

بر وبوم ومرزت،

شمال سرافرازوسبزت

گلستان وگیلان ومازندران وهوایش

که از چشم بد دور بادا ،مبادا زوالش

به قم اصفهان به شیراز وآن جلوه هایش

به یزد وبه کرمان وبندر به دریای نابش

لرستان واهواز،خراسان وآن مردمانش

دلاوریلان و سکندر کُشانش

به تبریز،ارومیه،سنندج ،به ایلام

به کهگِلیه،سمنان،اراک تابه زنجان

به آن زاهدان وبه آن شیرمردان یلانش

بلوچان زحمتکشٍ مهربانش

بدان بندری، ترکمن ،گیل ومازن

غیورودلیرند.چه مردش چه یک زن

بدان ترک وکردو عرب مرزدارند

به پای وطن جان وسر می سپارند

بدان گرجی وتات ولُر،بختیاری

لک وتالشی ،اَرمنُ وسیسستانی

 همه اهل ایرانً وایرانی هستیم

همه یکصداو به الله مستیم

خدایا چنان کن که ایران بماند

همه خصم کافر،سراسر براند