این وبلاگ شخصی است وحقیر سعی دارم شعرها ومطالب زیبا در هر زمینه را در این وب بیاورم امیدوارم مورد پسند دوستان وبینندگان قرار گیرد.
درمحله فیروزآبادازتوابع یزد چندی پیش سروی به بلندای 30متر قامت برافراشته بود سروی با 1700سال سن که چشم هربینندهای را می نواخت ولی بر اثر بی توجهی مسئولین ومردم محل روزی از روزها براثر وزش طوفانی سهمگین  تنش به خاک رسید واکنونپیکر بی جانش در همان مکان افتاده                                                        
                                                                  
شعری در مورد این سرو شکسته سروده ام که در ذیل
به آن میپردازیم:
ایرانیان باستان سرو  را مظهرجاودانگی وخلود  
ومظهر زندگی  میدانستند ودرداستانهایی از ایران
باستان آمده است که اگر در محلی درخت سروی
میشکست مردم همان درخت خشکیده را  درهمان
محل  میکاشتند چون آنراسنبل جاودانگی میدانستند.
و امروز شنبه مورخ:13/6/89با پیگیری های افرادی قرار
است که این سرو خشکیده در محل خود استوار گردد.
تا ببینیم چه میشود.

سروكهن شكست و داغ نباتات  تازه کرد

عاشق  نشست وسرو شکستن نظاره کرد

با آنکه سالها  میگذرد از زمان عمر

اما کسی نبود که راهی  وچاره کرد

قامت خمید   وسرو به پایین کشیده شد

امید  کس،نداشت  که  عمری دوباره کرد

داد وفغان  بعد شکستن چه سود داشت

با خنجری که  حنجره ای  پاره پاره کرد

با چشم خود   نظاره ی خوابیدن  قدی

خاموش وبی صدا به بی کسی خویش ناله کرد

ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی

تا بعد ازاین  بتوان راهي و چاره  کرد

برهمت دو ن همتان مرد باد درود

با دیدن شکستنش ، اورا  نظاره کرد

بعداز گذشت یکهزار وپانصد سال

طوفان روزگارقامتش را تکه پاره کرد

برسرو قامتان  شهیددیارمان درود

بر خاک  پاکشان بتوان استخاره کرد

اکنون سر مزارشان روییده  گلبنی

گویندبه صدزبان که باید فکری دوباره کرد

تا سرو خشک وشکسته ی محله را

در جای  خود نشاند و باز اورا نظاره کرد

تاحرمتش تا سالیان سال بماندبه یادگار

این رسم  دیرینه را  باید باز  زنده کرد

آزاده باش درزندگی چون سرو سرفراز

باخاطرات زنده اش عمری دوباره کرد

هرگز به سرو قامتی خود دلی مبند

طوفان روزگار شکستنش، بهانه کرد

محزون غمین مباش درایام روزگار

پروردگار اهل یمین را حزن نشانه کرد


علی شریفی